28 Mart 2013 günüydü merakla beklediğimiz tarih. İnatçı oğlum aylarca ultrasonda sırtını gösterdiği için en çok merak ettiğimdi yüzü. Kime benzeyeceğini, ağzını, burnunu delicesine merak edişimi duymuş olmalı ki 16 Mart sabaha karşı 4'te babası şehir dışında toplantıdayken gelmeye karar verdi. Neyse ki kayınvalidemlerde kalmıştım gece. Doktoru arayıp apar topar hastaneye gittik. Kayınpederim benim yanımda beklerken kayınvalidem ve amcamız bizim eve hastane çantasını almaya gittiler. Şehir dışında yaşayan annem ve babama ise doğumdan sonra haber verdik. Yalnız ameliyata girmek bir yandan korkutsa da duygusala bağlamamıza izin vermediği için iyi oldu. İçimde kalansa doğum fotoğrafları çekilememiz oldu. Neyse ki telefonumu yanıma almıştım. Hemşireler sağolsun epey fotoğraf çekmişler.
İnatçı oğlum bir türlü doğum kanalına girmediği ama doğum da başladığı için sezaryene başlandı daha önce zaten epidural doğum şeklini kararlaştırdığımız için oğlumun doğum anını da görebilmiş oldum.Yanıma getirdikleri an tabi ki ölümsüz ve hiç bir kelimenin ifade edemeyeceği bir andı.
Aşırı pimpirikli ve panik atak bir kocayla yaşamanın bir getirisi olarak yavrumun sağlıklı doğması için her gün dua ettim. Hamileliğimin uzunca bir kısmını, yaşadığım şehir olan Antalya'dan yüzlerce km uzaklıktaki Urfa'da geçirmiş olmam da tedirginliğimi artırıyordu. Allah'a şükür gayet sağlıklı bir oğlum var.
Oğlumdan bir süre sonra odaya çıktığımda çok fazla sıkıntı yaşamadım. ilk seferinde memeye yapışan yavrumun günün diğer kısmında emememesi dışında moralim gayet yerindeydi. En duygusal sahnemiz ise Babamızın odaya girip oğlunu gördüğü anda gözyaşlarına boğulması ve bize sımsıkı sarılmasıydı.
Günlerce araştırıp seçtiğim bebek şekerleri, oda süslemesi, loğusa tacı,vs.. onu kucağıma aldıktan sonra hiçbirinin önemi kalmadı. Artık tam bir aile olmuştuk ve varsın her şey mükemmel olmasındı. Üçümüz sağlıkla birbirimize kavuştuk ya artık hayat bize daha anlamlıydı.
